REFERANDUM AÇMAZINI APO ÇÖZDÜ!
Referandum sürecinde AKP ile bazı solcular, liberaller, tarikat ve cemaat mensupları, kimi milliyetçiler, Barzaniciler arasında müthiş bir işbirliği, dayanışma ve muhabbet gözlemledik.
Adalet ve Kalkınma Partisi, parti mutfağında ve kendisine marjinal yarar sağlayacak biçimde hazırladığı bir anayasa değişikliğini yüksek oy oranıyla kabul ettirmeyi başardı.
Peki! Geçtiğimiz yerel seçimlerde % 39 oy almış ve ilkbaharda yapılan anketlerde % 30’larda oy oranına sahip bir parti nasıl oldu da halkoylamasından kazançlı çıkma becerisini gösterdi?
Bu noktada farklı düşünceler içinde iktidar partisine destek verenler oldu. Örneğin;
1-Yenidünya düzenine entegre olan solcular ve neo-liberaller; hele bir eski vesayetten kurtulalım, yeni vesayeti dışarıdaki ağabeylerimiz dizginler diye düşündüler.
2-Kimi MHP’liler; sol düşüncenin egemenliğinde olduğunu düşündükleri yargının, eloğlu saydıklarının yerine (pek de sevmedikleri) üvey kardeşin güdümüne girmesine sıcak baktılar.
3-Eski tüfek solcu ile ülkücüler; darbe döneminde yaşadıklarını unutmadıklarını göstermek istediler ve darbecilerden hesap sorulmayacağını bile bile sadece tatmin duygusuyla evet tercihinde bulundular.
4-Merkez sağda yer alanlar; konumları gereği pragmatik düşünerek, güçlü iktidarla karşı karşıya gelmemek için evet dediler.
5-Gülen Cemaati; yargıdaki kadrolarının tasfiyesini önlemek için canını dişine taktı. Kaldı ki hayır tercihinin ağır basmasıyla oluşan ortamda kralın çıplak olduğunu ortaya serecek karşı soruşturmalardan çekindiklerinden pakete açık destek verdiler.
6-Barzaniciler ve milliyetçi Kürtler; yeni anayasayla teçhiz edilmiş bir AKP’nin, Kürt açılımı konusunda adım atma ve Kuzey Irak’la ilişkiyi ilerletme anlamında daha cüretkâr olacağını hissettiler.
7-Kürt sermayesi; anayasa değişikliğinden sonra çok uluslu şirketlerin Türkiye’de at oynatacaklarını gördü. Keza bölgede kendilerinin palazlanması için terörün bir an önce sona ermesini ve bu amaç için de her türlü tavizin verilmesini istiyorlar. Nihai hedefleri terör sona erdiğinde bölgeye girecek küresel sermayenin yeni partneri olabilmek.
8-Tarikatlar; alnı secdeye değen ve kadı gibi düşünüp, karar alan hâkim arayışlarına karşılık bulacaklarını düşünerek evet oyu kullandılar.
9-AKP döneminde peydahlanan bezirgândan bozma sermaye, yandaş kalemler ve sivil toplum kuruluşları ise; anayasa değişikliğini düzenlerinin sürmesi açısından varlık nedeni görüp, tüm güçleriyle seferber oldular.
Evet, cenahında ayrıca “bakmayan”, “görmeyen” ve “bakar-kör” olanlar vardı.
Bakmayanlar; belli bir kültür düzeyine sahip olmakla birlikte anayasa değişikliğini irdelemek zahmetine katlanmayıp, demokrasi namelerine kananlardı.
Görmeyenler; ne olursa olsun ve sonu nereye varırsa varsın, Tayyip Bey istedikten sonra oyumuz ona kurban olsun diyenlerden oluşuyordu.
Bakar körler ise; bu anayasa değişikliğinin vahim sonuçlarını bilmelerine rağmen, kişisel duygularının ve günlük çıkarlarının sonucu olarak evet deme gereği görenlerdi.
Bir de konudan bihaber olanlar var. Yani “Gözyaşı Açılımı” başlıklı yazımda belirttiğim Gülizar Teyze gibiler.
Onların tercihi en çok bağıran, en çok metheden ve en çok yardım dağıtana bağlı olduğundan, evet demekte çok da zorluk çıkarmadılar.
Lakin tüm bu ittifakın varlığı, dağıtılan yardımlar, aşırı propaganda harcamaları, baskılar ve ekranların parsellenmesi gibi girişimler evet tercihinin öne çıkmasına yetmiyordu.
Zira referanduma bir ay kala yapılan anketlerde evet oyları % 43’ü geçmiyordu.
Bu noktada meydana gelen bir gelişme tabloyu bir anda evet lehine değiştirdi.
Bu da PKK’nın eylemsizlik kararı almasıydı ve sonuçlarına bir göz atalım.
1-Terör örgütünün saldırılarını durdurması sonucu iktidarın açılım politikasına yönelik olan tepki bir anda bitti. Dolayısıyla açılım sürecinde AKP’den kopan milliyetçi seçmenler geri döndü. Zaten Başbakan örgütün eylemsizlik kararından hemen sonra, milliyetçi bir dil kullanmaya başladı ve de referandum sonrasına kadar açılımı ağzına bile almadı.
Bu durumun en tipik örneği Karadeniz illerinin sonuçlarından açıkça görülebilir. Açılıma sert tepki gösteren bu illerde ibre evet tercihine dönüşüverdi.
2-Terör örgütünün eylemsizlik kararından sonra Abdullah Öcalan ve Ahmet Türk’ün boykot söylemlerinin yumuşaması ile boykot kararının sadece BDP’nin tabanıyla sınırlı olarak uygulatılması sonucu, boykot uygulaması yapılan kentlerden gelen dört milyon dolayında evet oyu iktidarın can simidi oldu.
Acı bir gerçek olsa da, terör örgütü isteseydi bölgedeki insanların sandığa gidişlerini önleme anlamında büyük bir baskı kurabilirdi.
3-MHP anayasa değişikliğiyle ilgili stratejisini iktidarın açılım politikasının olumsuz sonuçlarına bağlamıştı. Bu amaçla hazırlanan ve olaylara neden olan “Sen Açıldıkça Analar Ağlıyor” biçimindeki pankart bu niyetin önemli bir göstergesiydi.
Ancak terör örgütünün eylemsizlik kararıyla bu strateji bir anda çöktü. Dikkat ederseniz terör örgütünün eylemsizlik kararından sonra MHP mitinglerinin canlılığı azaldı ve mitinglere uzun süre ara verilmek zorunda kalındı.
Sonuç olarak yargıdaki değişime sıcak bakan parti tabanının önemli bir bölümü referandum paketine yönelik olarak merkez yönetimle ayrıştı.
Böylelikle bir önceki yerel seçimdeki oy oranına kavuşan, doğudan gelecek (çantada keklik) evetleri güvenceye alan ve de MHP tabanını bölen AKP işin kazananı oldu.
Evetçiler nasıl da başardık, hayırcılara nasıl da çaktık, ne de iyi çalıştık diye boşuna böbürlenmesinler. İktidarın referandum açmazını çözen Abdullah Öcalan’dır. Zaten, “biz isteseydik anayasa paketine evet çıkmazdı” diyen o değil mi?
Bu noktada kafamı kurcalayan konu; referandum sonrası sağa sola, memleket içine ve Atlantik ötesine minnet duygularını ifade edenlerin, İmralı’ya da bir teşekkür borçlanması içine girip girmediğidir.