20 sene önce Iğdır'dan Sakarya göç eden Kipici ailesinin hayatı 17 Ağustos 1999 depremiyle değişti. Depremde eşini enkaz altında kaybeden İbrahim Kibici (52), iki kızıyla birlikte yaşam mücadelesi veriyor. Güneşler Mahallesi 160. sokakta oturan ve çöplerden eski pikapla kağıt, naylon gibi eşyalar toplayarak günde ancak 10 TL kazan Kipici, biri 13 diğeri 14 yaşında olan iki kızını okutmaya çalışıyor. Bir hayırseverin ocak ayı itibariyle son kez ödediği 250 TL kiraya oturduğu evde ne buzdolabı, ne çamaşır makinesi ne de ocak var. Evin bir kaç odası ise eşya olmaması sebebiyle tamamen boş.
"Depremden önce her şeyimiz vardı" diyen Kibici, "Depremde de kirada oturuyordum. Bolu'da, Mudurnu'da mandıralarda çalışarak evin geçimini sağlıyorum. Buzdolabı, çamaşır makinesi, ocağımız her şeyimiz vardı. Oturduğumuz ev depremde yıkıldı. Eşim enkaz altında can verdi. İki kızım öksüz kaldı. Depremde hiç bir eşyamızı kurtaramadık. Şimdi bu hallere düştük." şeklinde konuştu.
Oturdukları evlerinde komşuları tarafından verilen eski çekyatlarda oturup yattıklarını, ancak havanın çok soğuk olması sebebiyle çekyatları yakmak zorunda kaldıklarını anlatan Kipici içinde bulundukları durumu şöyle özetledi: "Adapazarı Kaymakamlığı'na kömür için başvuruda bulundum. Ancak kömür gelmediğini söylediler. Hava çok soğuk. Çocuklarım çok üşüyor. Bu sebeple çekyatları kırarak yakmak zorunda kaldım. Şimdi oturacak bir çekyatımız bile yok. Çocuklarım ve ben yer yatağında yatıyoruz. Kaymakamlık bize sadece 5 ayadan 5 aya 200 TL yardımda bulunuyor. Allah yine de razı olsun. Şimdi çöplerden topladığımız naylonları yakıyoruz ama ısıtmıyor. Ev sahibi de böyle şeyler yakmamızı istemiyor, çünkü koku ve is yapıyor. Acilen odun kömüre ihtiyacımız var."
Eski bir pikapla çöplerden kağıt topladığını, ancak pikabın aküsü bitmesi sebebiyle gezerek torbalarla kağıt toplamaya çalıştığını dile getiren Kipici, topladığı kağıtlardan günde ancak 10 TL kazandığını, bununda 3 kişilik bir aileye yetmediğini vurguladı. Kipici şöyle konuştu: "Bazen yemek bulamıyoruz. Çaya ekmek bandırıp öyle yiyoruz. Buna da şükür. Piknik tüpünü bile dolduramıyoruz. Sobanın üstünde bir şeyler pişirmeye çalışıyoruz.Şimdiye kadar evin kirasını bir hayırsever karşılıyordu. Artık karşılayamayacağını söyledi. Ev sahibi de kira alamazsa bize çıkaracağını belirtiyor. Ne yapacağımızı şaşırdık." (CİHAN)
